Overgenomen door pijn, het lijkt wel of ik compleet verander. Ik lijk wel een ander mens als ik pijn heb. Super negatief, super chagerijnig, alles en iedereen de schuld geven, omdat… ja waarom eigenlijk? Ik heb nou eenmaal pijn en daar hangt alles vanaf en vooral mijn humeur. Ik voel me een slachtoffer, want ik heb niet om deze pijn gevraagd. Snappen mensen nou niet dat ik dingen niet kan, ik voel me zo gefrustreerd, want ik heb het al zo vaak uitgelegd dat ik fibromyalgie heb.

Ik moet de hele tijd maar verklaren waarom ik uitval, weer ziek thuis zit en iets uitleggen aan iemand wat ik zelf ook niet snap. Ik voel me overvallen, door mijn vast geschoten spieren. Die verdomde spieren die steeds maar in de kramp schieten. Niks kan ik, uitschreeuwen van de pijn, ik ben het zo zat, dit vastzitten in mijn lijf.

Dit was een gemiddelde dag uit mijn leven een aantal jaar geleden. Spieren die continu bij elke beweging, hoe simpel deze soms ook was, vast konden schieten. Boos was ik, op mijn lijf en nu? Nu heb ik geleerd hoe ik met mijn pijn om kan gaan. Ik ben lief voor mijn lijf en luister er goed naar. Ik ben niet meer boos, maar juist heel dankbaar voor wat mijn lijf aangeeft. Als ik nu pijn heb dan vraag ik aan de pijn wat het me wil vertellen. Oftewel ik werk samen met mijn lijf.

Pijn verteld jou namelijk een verhaal, alleen luisteren we niet omdat we zo bezig zijn met het denken over waarom we deze pijn hebben. We willen zo graag verklaren waar het vandaan komt. Dit is geheel niet belangrijk, wat wel belangrijk is, hoe kom je er vanaf? De juiste vraag is dus ook niet waarom heb ik deze pijn? Maar pijn, wat is het dat je me wil vertellen?

Eigenlijk is het een roep van de ziel om gehoord te willen worden, omdat jij iets aan het doen bent wat niet bij jou past en omdat je in een situatie zit waarin je niet hoort te zitten. Er is een weg naar buiten, maar deze weg begint in jezelf, dus in jou. Zolang jij naar buiten blijft kijken en naar oplossingen zoekt voor jouw pijn, zal deze niet weg gaan. Pas als je naar binnen durft te gaan en al je obstakels kan en wil onderzoeken vind je een weg naar buiten. Verlost van pijn.

Bijna 25 jaar heb ik dagelijks pijn ervaren. Soms zelfs zo erg dat ik letterlijk geen stap meer vooruit kon zetten, zelf geen papiertje kon oppakken omdat ik geen kracht had in mijn spieren. Ik zat vast in mezelf en vast in mijn lijf. Hoe kwam ik daar uit? Door een enorme diepe duik in mezelf te nemen. Alle oude blokkades op te heffen. Het resultaat is dat ik bijna geen pijn meer heb. En als ik soms wel nog eens pijn heb dan weet ik dat ik weer naar binnen mag gaan en kijken wat er zit. Het is namelijk altijd een signaal dat je niet op het goede pad zit. Als je namelijk wel op het goede pad zit heb je geen pijn. Geloof me! been there, done that!

Ik heb altijd geweten dat er “iets”is waardoor ik deze pijn niet meer zou hebben. Dat iets is dus naar binnen gaan en kiezen voor jezelf. Jezelf op nummer 1 zetten dat is het belangrijkste. Dit wil niet zeggen dat je anderen vergeet, maar wel dat je jezelf trouw blijft in alle opzichten. Dus hoe vaker je NEE zegt tegen anderen hoe vaker je JA zegt tegen jezelf. Elke ja tegen jezelf is een stap verder naar groei en een stap verder. Een stap weg van je monster dat pijn heet. Dus laat je niet verteren door pijn, maar zie het als een mogelijkheid om persoonlijk te groeien.

Fijne dag lieve jij

 

Herken jij dit? 

 

Heb je hierdoor inzichten gekregen of heb je vragen n.a.v. mijn blog?

 

Laat dan een reactie achter 🙂

 

 

Share This