Soms voel ik me niet heel, ik voel me als een soort lek geprikte ballon. Vandaag ging ik voor mijn tweede les naar kundalini yoga, wow heftig allemaal, maar mooi. We doen een visualisatie op onze eerste chakra, daar waar je wortels beginnen, je roots. We gingen ons eerste chakra helen die van veiligheid in jezelf en in de wereld. Balans erin vinden. Voordat je balans vindt, moet je eerst naar het negatieve om dit te helen of reinigen, de blokkade te doorbreken zeg maar. Er werd gezegd “Je voelt je niet welkom op deze aarde en je voelt je anders” Bam, die woorden kwamen binnen, ik voel me inderdaad vaak anders en vaak niet welkom.

De tranen stroomden over mijn wangen, er wordt duidelijk iets dieps geraakt. Het oude gevoel van me niet thuis voelen en niet veilig, ik voel me niet thuis op deze aarde en niet veilig. Waarom niet? omdat ik me anders voel, ik ben ook anders, ik pas niet in het plaatje wat men heeft van “normale” mensen, tja ik ben hooggevoelig wat maakt dat ik dingen heftiger ervaar met alle zintuigen die ik heb. Ook weet en voel ik, ik heb een belangrijke taak hier en dat maakt het niet altijd makkelijk.

Ik voel de pijn en de heimwee om terug te willen naar daar waar ik vandaan kom. Mijn ziel wil hier zijn, maar ik, ik vecht vaak tegen het leven, terwijl ik weet dat ik me mag overgeven en het mag omarmen, dat als ik stop met verzetten het makkelijk zal gaan, in flow. De vragen hoe lang duurt het nog voordat ik echt vrij ben, hoe lang trek ik dit nog? spoken door mijn hoofd. Ze zeggen wel eens een ziel die een grote missie heeft, heeft ook de meeste pijn te helen, de meeste blokkades te doorbreken. Het enige wat ik kan denken is, wanneer, wanneer is het genoeg, wanneer houdt het lijden op? Wanneer is alle pijn geheeld? Ja ook voor mij is het soms zwaar. De weg voor anderen plaveien valt soms niet mee, want een weg creëren die er nog niet ligt is een mooie, maar soms ook zware taak.

Alle blokkades en pijn die ik al opgeruimd heb, dat scheelt een boel, maar het is nooit klaar ook bij mij niet. Ook ik ben en blijf een mens en ook al ben ik coach, ook ik ga diep en steeds opnieuw, het voelt lichter, het wordt steeds makkelijker om het verdriet, de pijn, de blokkades te laten gaan, eerst omarmen, dan laten gaan, niet meer vasthouden, niet meer mee identificeren, het is niet van mij, ik geef het terug. Ik geef het terug aan moeder aarde, daar waar het hoort en waar het vandaan kwam.

Ik mag het loslaten, omarmen, whatever ik er mee wil, maar ik heb er geen last meer van. Doei pijn, doei zwaar gevoel, doei verdriet en welkom ruimte die hierdoor gecreëerd is. Door oude dingen los te laten komt er ruimte voor nieuwe dingen. Veranderen doet soms pijn, maar zonder pijn geen vreugde. Je zal er doorheen moeten en hoe sneller je dat doet, zonder verzet, hoe fijner het is en hoe sneller het lijden op zal houden.

Zo even een wijze les van mijn ziel

Wat maakt het bij jou los?

Laat je een reactie achter? Ik vind het fijn om te weten wat iets met je doet

Liefs

Share This