Aanval de beste verdediging!?

Gister werd ik aangevallen! Mijn gedachten gingen razend snel “weer iemand die mij de les gaat lezen, weer iemand die een oordeel over mij heeft dat ik het niet goed doe of niet snel genoeg, weer iemand die niet luistert naar mij” mijn hart bonsde, was ik klaar om de strijd aan te gaan? Of liet ik het weer gebeuren om over me heen te laten lopen? Waarom wil ik me toch altijd verdedigen en ga ik het “gevecht” aan of laat ik het maar weer gebeuren en blijf ik boos op de ander en boos op mezelf, omdat ik over me heen heb laten lopen voor de zoveelste keer.

Ik vraag me net af waarom aanval de beste verdediging is zoals men vaak zegt. Als je namelijk aanvalt is het je bedoeling onbewust of soms zelf bewust om de ander uit zijn tent te lokken, wat de reden daarvoor ook mag zijn. Onder het mom van ik bedoel het goed voor de ander en ik wil de ander zo helpen. Heeft die ander daar om gevraagd? Zit die ander te wachten op jouw hulp?! Nee meestal niet, we zetten daarmee die ander helemaal niet in zijn kracht, wat wel onze bedoeling is toch? Maar door zo te doen werkt het averechts waardoor we vaak niet bereiken bij de ander wat we eigenlijk wilden. De ander helpen. Je helpt die ander alleen door de vragen wat er speelt in zijn of haar leven en door oprecht geïnteresseerd te zijn in de ander en niet om maar jouw advies over de ander uit te kunnen storten. Je helpt de ander alleen door ECHT te luisteren. Door te vragen wat er leeft in de ander.

Dus ga je in de tegenaanval of laat je het over je heen komen of ben je assertief en zeg je ” hé, stop dit is mijn grens ik vind dit niet fijn wat je nu doet?” Wat is de bedoeling van de ander nu werkelijk? Dat is de vraag. Een vriendin van me zij laatst “choose you’re battles” dat is een hele belangrijke, want je hebt een keuze op welke battle je ingaat en welke je het niet. Welke zijn belangrijk genoeg en welke niet?

Ik koos er gister dan ook voor om “the battle” aan te gaan en zei “Ik vind dit niet fijn wat je nu doet, ik heb het gevoel dat je me aanvalt!” Waarmee ik meteen besefte oei, dit is een beschuldiging, want als je zegt “jij valt mij aan” dan geef je de ander de schuld. Ik pakte het weer terug naar mezelf en zei “ik voel me aangevallen door hoe je doet en wat je zegt” Uiteindelijk raakte hij iets in mij waardoor ik in tranen uitbarstte, omdat ik besefte dit is een oud gevoel is wat geraakt werd.

Nu kan ik gelukkig door al mijn training flink reflecteren, soms totdat ik er bij neer val 😉 maar het helpt mij wel heel erg om te doorgronden waar de pijn nog zit en welk stuk ik in mezelf nog eens mag gaan bekijken, mijn schaduwstukken zeg maar. Ik weet namelijk dat in jezelf kijken het moeilijkste is dat is waarom veel mensen dit niet aandurven en hun shit maar projecteren naar de ander. STOP daarmee kijk in je eigen koker, je kan de ander niet veranderen, verander liever jezelf, daar begint alles! Niet voor niets zeggen ze “een betere wereld begint bij jezelf”

Het gevoel dat ik heb dat ik me altijd maar moet verdedigen en altijd maar moet vechten voor wat de buitenwereld van mij vindt, soms ben ik er zo klaar mee, eerlijk hoor! Maar goed dan denk ik “Weet je Kristel ze zijn onwetend, degene die niet wakker zijn, zijn niet bereid of ze zijn onvermogend/onwetend om in hun eigen koker te kijken, dus what the f*ck leef gewoon jou leven!”

Wat je in wezen doet als je de ander die jouw aanvalt en jij gaat er tegenin is dat je ze meer kracht geeft, omdat je jouw kracht uit handen geeft. Je projecteert dan je gevoel op die ander. Veel sterker is om te zeggen wat je voelt en wat het met jou doet, zodat er ruimte komt. Je kan dan namelijk ook weer luisteren naar de ander zonder oordeel, maar dat vergt wel de nodige training daar ben ik me heel erg van bewust. Ik leer dit ook nog steeds en het gaat me steeds beter af moet ik zeggen. Tja Rome is ook niet in 1 dag gebouwd toch?

Je kan dus als je aangevallen wordt ook in de aanval gaan, of je laat het binnen komen en kijkt eens wat er bij jou van binnen geraakt wordt, ipv al je gal te spuwen naar de ander. Deze ander kan er tenslotte niets aan doen dat jij je geraakt voelt op wat voor manier dan ook.

Uiteindelijk heeft alles heeft weer te maken met de verantwoording van je eigen denken en handelen op je nemen. De leiding nemen en het bij jezelf houden dus. Dat deed ik, ik voelde me aangevallen en die ander raakte iets in mij, in dit geval was het iets ouds. Eigenlijk is het meestal ook “iets ouds” want het komt uit je kindertijd. Als je je hier niet bewust van bent is dat niet erg maar het werkt wel zo. Het herinnert je uit een eerder deel van je leven waarin je “geraakt” werd en ditzelfde gevoel had. Het blijft je triggeren totdat je het oplost, dus naar de kern gaat. Doe je dit niet dan blijven situaties herhalen in je leven.

Ik ben mensen die me raken altijd dankbaar (en niet altijd op dat moment zelf uiteraard ;)), omdat ze dat stuk laten zien in mij wat ik zelf niet wilde of kon zien, juist omdat het al zo oud is.
Mijn boodschap is dan ook als jij je aangevallen voelt door iemand probeer dan eens niet meteen te RE-ageren. Laat het eens binnen komen en stel jezelf de vraag: Wat raakt die ander nou zo in mij?

Je grens aangeven is juist wel goed, maar ga niet in de tegenaanval, want die ander is een helper op jouw pad. De mensen waar je de meeste confrontaties mee hebt zijn de grootste leermeesters, zie ze ook zo en niet als lastige personen.

Weet dat deze dingen gebeuren om jou te laten zien wat er in jou leeft! Deze mensen laten jouw je “last” zien die jij nog op te ruimen hebt en daarmee word jij juist krachtiger. Het zijn jouw schaduwkanten die zij laten zien, loop er niet voor weg, maar werk eraan en gebruik ze als kracht!

 

Herken jij dit? 

 

Heb je hierdoor inzichten gekregen of heb je vragen n.a.v. mijn blog?

 

Laat dan een reactie achter 🙂

Share This